مه نگار

​  دانه‌های ریز غبار زیر نور ملایمی که از پنجره می‌تابد، می‌رقصند. لپ‌های قالی دستبافت مادر، زیر نگاه گرم خورشید گل انداخته و لاکی شده است. تا همین چند دقیقه‌ی پیش باران می‌آمد. مثل اینکه این ابرهای سیاه هنوز خیال باریدن دارند. گاهی صدای رعد… بیشتر »

​سلام این اولین بار است که برای تو می‌نویسم. می‌دانم که گاهی بار دنیا بر شانه‌هایت سنگینی می‌کند و دلت هوای آسمانی دیگر دارد. می‌دانم که خسته‌ای، اما تو استوار بمان. تمام روزهایی که با شجاعت از پسِ سختی‌ها برآمدی، تمام لبخندهایی که در دل غم‌ها شکوفاندی،… بیشتر »

​ زمستان بود و برف می‌بارید. درست یک روز قبل از رفتنش، روبه‌رویم ایستاد. کمی مضطرب به نظر می‌رسید. سرش را آنقدر پایین انداخته بود که برای دیدن چشم‌هایش کمی خم شدم و با شیطنت گفتم:《 چیزی گم کردی؟》 نگاهم کرد، نگاهش مثل همیشه نبود. گرمم شد. لبخندش هم مثل… بیشتر »

​ همه‌جا سرد است؛ انگار سرما از همین آوارها می‌آید، از نگاه بی‌جان مرگ، از دست‌های کوچکی که در دستم یخ زده‌اند. نمی‌خواهم این صورت رنگ‌پریده و لب‌های کبود را باور کنم. رگ‌های آبیِ زیر پلک‌های بسته‌اش، مثل نقشه‌ای شوم پایان راهش را نشان می‌دهد. بوی باروت… بیشتر »

​ هم‌قافیه با من ایستاده است، در صفِ عشق. سجاده‌ام را با خطی خیالی جدا می‌کند و حریمی شاعرانه می‌کِشد. مُهرِش را در سجاده‌ی اشتراکی‌مان می‌گذارد و با تسبیحِ هفت رنگش دایره‌ای به دور مهر می‌سازد. دست‌های کوچکش را بالا می‌آورد و تکبیره‌الاحرام می‌گوید.… بیشتر »